محمود احمدی نژاد دیروز به کابل وارد شد و در کنفرانس مطبوعاتی مشترک با حامد کرزی، نیروهای بین المللی به رهبری امریکا را اشغالگر و حامی تروریزم در افغانستان خطاب کرد. یک روز پش از آن، رابرت گیتس وزیر دفاع امريكا ایران را به بازی دوگانه در قبال طالبان متهم کرده بود. واقعیت اين است که تنش ها در روابط ایران و امریکا و اسرایل، افغانستان و پاکستان، هند و پاکستان از قبل وجود داشته است. از طرف دیگر، علاوه بر مساله هسته ای ایران، مساله مبارزه با تروریزم در افغانستان و پاکستان نیز برای غرب اهمیت دارد. بر همین مبنا، روابط دیپلوماتیک و نسبتا پرتنش بعد از هفته های اخیر وارد مرحله جدید خود شده است. اما هنوز کسی در مورد فلسفه دعوت رسمی احمدي نژاد به افغانستان توضیح نداده است. 
طی هفته‌های اخیر فعالیت‌های دیپلوماتیک در سطوح منطقه ‌ای و فرامنطقه ای طوری سرعت گرفته است که از حالت معمول بیرون شده، گويا منطقه را به سوی یک رخداد تعریف ناشده به پیش می برد. این فعالیت‌ها از ایالات متحده امریکا، سفر احمدي نژاد به سوریه و ملاقات با رهبر حزب الله، و شبه قاره پرتنش هند شروع شد. زمانی که فعالیت های دیپلوماتیک امریکا به منظور متقاعد کردن برازیل، روسیه، چین، ترکیه و اروپا جهت وضع تحریم‌های جدید عليه ايران شروع شد، فعالیت دیپلوماتیک ایران نیز اوج گرفت؛ همین گونه می توان از دیدار احمدي نژاد از سوریه و حزب الله در لبنان سخن گفت. در ادامه این سفرها، احمدي نژاد به دعوت حامد کرزی وارد افغانستان شد و از تربيون افغانستان بر علیه کشورهای عضو ایتلاف بین المللی سخن گفت.
از جانب دیگر، تحولات دیپلوماتیک در شبه قاره هند زمانی اوج گرفت که از یک طرف گفتگوی صلح میان هند و پاکستان دوباره از سر گرفته شده و بی نتیجه ماند، و از طرف دیگر، سفر من موهان سنگ، صدر اعظم هند با هیات بزرگ به عربستان سعودی، برای پاکستان حساسیت برانگیز شد. با وجودی که عربستان متحد استراتژیک پاکستان در منطقه است، مسایل اقتصادی و انرژی میان هند و عربستان می تواند از اهمیت بالای برخوردار باشد. رابطه هند با عربستان در واقع علاوه بر آن که روابط هند را با خاور میانه گسترش خواهد داد، برای پاکستان و ایران حساسیت برانگیز است. از جانب دیگر، افغانستان میدان اصلی رقابت هند، پاکستان و ایران است که می‌تواند بر جایگاه منطقه ای و بین المللی این کشورها تاثیر بگذارد.
همین طور فعالیت های دیپلوماتیک در غرب نیز در جريان است. در کلیت امر، آنچه در ظاهر قضیه دنبال می شود، مساله تحریم های بیشتر علیه ایران است، اما این تحولات طوری با شتاب و دراماتیک اتفاق می افتند که گویا چیزهای بیشتر از تحریم علیه ایران مطرح است. این بازی تاکنون ابعاد پیچیده ای داشته است و احتمال دارد فعالیت‌های دیپلوماتیک تا آینده غیرقابل پیش بینی ادامه پیدا بکند؛ همان طوری که آقای کرزی به پاکستان سفر کرد، و پیش از آن، جنرال اشفاق کيانی و شیوشانکار منون، مشاور امنیت ملی هند در روزهای قبل از افغانستان دیدار کردند.
فشار بر طالبان در افغانستان و پاکستان و دست گیری عبدالمالك ريگي نیز بخشی از تحولاتی است که بی ربط به سناریوی در حال اجرای سیاسی کنونی در مناسبات تنش آلود بین المللی و منطقه ای، نمی باشد. مارپیج فعالیت های دیپلوماتیک تا حدي پرسرعت و دراماتیک شده است که دیروز احمدی نژاد از تریبيون افغانستان عملا برخلاف منافع و چشم انداز امنیت ملی افغانستان سخن گفته، امریکا را خالق و حامی تروریزم در افغانستان و منطقه قلمداد کرد. پيش از آن رابرت گيتس وزیر دفاع امریکا، سفر احمدی نژاد به افغانستان را دردسرساز توصیف کرده بود. جنگ دیپلوماتیک ایران و امریکا در فضای کابل زمانی هیجان برانگیز می شود که ایران و غرب  همدیگر را متهم به حمایت از طالبان و سیاست های دوگانه می کنند. اما سوال این است که آقای کرزی چرا محمود احمدي نژاد را به افغانستان دعوت کرد؟ آیا جنگ جدیدی در راه است؟ آقای کرزی در این ماجرا چه نقشی را بازی خواهد کرد؟ جنگ افروزی می کند یا در این میان فرشته صلح سالار خواهد بود؟
مسلم است که این دعوت بر اساس یک ذوق و رفاقت شخصی نبوده است. گمان می رود ورود وزيران دفاع بریتانیا و امریکا در کابل و سپس اظهارات تند و تیز احمدي نژاد بر علیه امریکا و غرب از تربيون ارگ ریاست جمهوری افغانستان، توسط آقای کرزی سازمان‌دهی شده باشد. ولی باز هم سوال این است که هدف از سازمان دهی این سناریو چه است؟ آیا قرار است افغانستان میدان رقابت افغانستان و امریکا باشد؟ یا این که احمدی نژاد صرفا آمده تا مطمین شود که از خاک افغانستان بر علیه ایران استفاده نشود؟ و یا کرزی می خواهد در راستای مصالحه با طالبان و همکاری با پاکستان، خود را مخالف غرب جلوه بدهد؟ یا این که بر اساس یک رابطه سه جانبه افغانستان، پاکستان و ایران، همکاری های اطلاعاتی در راستای مبارزه با تروریزم به وجود بیاید؟ می توان سوال هايي از این دست را ادامه داد، اما سوال نهایی این است که اگر همه این سوال ها محتمل بر صدق باشند، هزینه آن برای افغانستان چه خواهد بود؟ آیا دولت مردان افغانستان آن را سنجش عقلانی کرده اند؟
ولی آنچه مسلم است این که احمدي نژاد خود عامل تسریع کننده منازعات و تنش ها در میان ایران و امریکاست که می تواند منطقه را در کام بحران و منازعات پیچیده ای فرو ببرد. سخنان دیروز احمدي نژاد در کابل، هرچند در پاسخ به وزیر دفاع امریکا پنداشته می شود، ولی خود بر روند اجماع بین المللی علیه ایران کمک می کند. در آن سوی دیگر، این امریکا و متحدین اش هستند که تا کجا می توانند یک اجماع کلان بین المللی را بر علیه ایران به وجود بیاورند.
از سوی دیگر، حامد کرزی نیز می خواهد به خاطر نزدیکی با طالبان و برگزاری جرگه صلح، فضای ضد امریکايي را هرچه بیشتر تشدید کند، تا در جرگه صلح، مساله خروج امریکا مطرح شده و آقای کرزی بتواند عقده‌های دوران انتخابات ریاست جمهوری را بازگشاید. در حقیقت، این همان چیزی‌ است که ایران می خواهد تحقق پیدا کند. اما در این ماجرا، مساله «منافع ملی» افغانستان و چشم انداز استراتژیک مبارزه با تروریزم در کجا و چگونه تعریف خواهد شد؟ آیا واقعا فضا برای طالبان مهیا می شود و یا این که فضا برای یک جنگ دیگر در حال شکل گیری است؟ هنوز فقط می توان سوال طرح کرد. یعنی، در متن تحولات اخیر که در سطح منطقه ای و فرامنطقه ای دارد اتفاق می افتد، فقط ذهن همه را سوال گرفته است.
هرچند که باید منتظر نتایج فعالیت های دیپلوماتیک طرفین و تاثیرگذاری و اقناعات دیپلوماتیک بود تا در نهایت به نتیجه ای منتج شود. ولی اگر این وضعیت تنش آلود ادامه پیدا کند و رییس جمهور کرزی نیز در راستای تجدید و گسترش تنش‌ها عمل کند، فکر می‌کنم افغانستان به میدان تنش میان کشورهای متخاصم بدل خواهد شد؛ چنانچه دیروز عملا آن را تجربه کردیم. محمود احمدي نژاد در خانه آقای کرزی، به ایشان درس مبارزه با  تروریزم داد و دوستان بین المللی آقای کرزی را که بودن ایشان بر کرسی قدرت را ضمانت کرده اند، اشغالگر و دشمن مشترک خطاب کرد. با برافروزی آتش و ساختن تربيون آزاد جهت مشاجره‌های حساسیت برانگیز میان طرفین درگیر، نه تنها که به همگرایی منطقه‌ای منجر نخواهد شد، بلکه همگرایی و همکاری‌های منطقه اي را به شدت آسیب می زند. اما هنوز، مسوولان سیاسی افغانستان در راستای سخنان احمدي نژاد و فلسفه دعوت وی به افغانستان، وضاحت لازم را برای مردم نداده اند. فقط این مشخص است که سخنان احمدي نژاد، به نفع طالبان و تروریزم در افغانستان تمام می‌شود، نه در راستای تحکیم صلح و مبارزه با تروریزم و استقرار یک دولت دموکرات و باثبات در افغانستان.