گسترده تر از آن است که همچو دستورهایی آن را خاموش بتواند.  روشن است که فرد مورد نظر که نیروهای ویژه به خاطر آزادی اش حاضر به درگیری با پولیس شده است، نمی تواند یک فرد عادی و معمولی باشد و آن گونه که گفته شده است راننده ای شامل در گروه ویژه است.  اگر نیروهای ویژه در هر کاری حتا فراتر از حوزه ی مسوولیت های شان،  از امریکاییان دستور می گیرند،  سوال این است که حاکمیت و اراده ی ملی ما کجاست؟ و آیا همین نیروها در یک سطح دیگر و با عملیات ویژه دیگر نمی توانند دست به اقدام هایی بزنند که، می تواند امنیت عمومی را با خطر مواجه سازد.  وقتی زندانیان از زندان ولایت قندهار فرار داده شدند، نیز دستور تحقیقات جدی صادر گردید. اما از نتایج آن به مردم اطلاعی داده نشد و معلوم نیست عوامل اصلی آن، کی ها بودند؟ اثرات مخرب روانی این حادثه مردم از یک سو و تاثیراتی را که در دلیر شدن و گستاخی طالبان دارد از جانب دیگر، قبل از همه ایجاب می کند که اطلاعات لازم و شفاف،  از این قضیه به مردم داده شود؛  اطلاعاتی که گمان نمی رود امنیت ملی را به خطر مواجه سازد و یا به مصالح و منافع عمومی لطمه وارد آورد. وقتی نفس واقعه برای همگان آشکار باشد،  در پرتو آن قضاوت منصفانه صورت خواهد گرفقت که موجب افزایش اعتماد مردم می شود. واقعه ی قندهار نه فقط آسیب پذیر بودن دولت را نشان داد، بلکه باور مردم را نسبت به حضور نیروهای خارجی لرزان ساخت؛ چیزی که ترمیم آن به سادگی میسر نیست.  دولت باید به صورت فوری از نیروهای خارجی بخواهد که افراد ذیدخل در این قضیه را به او تسلیم دهند تا آنان را به مردم معرفی نموده و انگیزه های آنان را افشا نماید.  آیا این نیروهای ویژه از جای دیگری غیر از امریکایی ها دستور نگرفته اند؟ آیا برخی از مقام های حکومت در این قضیه دست ندارند؟ انگیزه های اصلی این اقدام چه بوده است؟ فردی که به خاطر رهایی وی،  چندین تن از افراد پولیس به خاک و خون غلطیده است کی بوده و چه اهمیتی داشته است؟ در ادامه ی این مسایل لازم است در این شرایط حساس،  در محاکمه و بازپرسی عاملین قضیه و تجویز جزای قانونی و لازم برای آنان،  هیچ تعلل و کوتاهی صورت نگیرد.