آژانس خبری رویترز به نقل از یک مقام ارشد استخباراتی ناتو گزارش داده است که نیروهای خارجی تنها یک سال در افغانستان فرصت دارند  تا وضعیت جنگ را به نفع خود تغییر بدهند، در غیر آن طالبان می توانند تسلط خود را بر افغانستان گسترش دهند.
رویترز می گوید که طالبان افغان ساحه نفوذ خود را در سراسر افغانستان گسترش داده اند  و به جز در یک ولایت این کشور، برای تمامی ولایت های دیگر این کشور والی تعیین کرده اند.
این مقام ناشناس ناتو به یک گروه کوچک خبرنگاران گفته است:" زمان در حال از دست رفتن است. ما تنها یک سال فرصت داریم که کارآمدی استراتژی خود را به اثبات برسانیم. طالبان در حال حاضر برای 33 ولایت از 34 ولایت افغانستان والی تعیین کرده اند".
به گفته این مقام ناتوطالبان در واقع "حکومت در حال انتظار" ساخته اندو وزیران خود را نیز تعیین کرده اند.
این اظهارات در شرایطی بیان می شود که قرار است در سال جدید میلادی 30000 سرباز جدید امریکایی و 7000 سرباز از دیگر کشورهای عضو ناتو به افغانستان اعزام شوند.
با این وجود براساس استراتژی جدید ایالات متحده امریکا در ارتباط به افغانستان، قرار است نیروهای امریکا خروج خود را از تابستان سال 2011 میلادی آغاز کنند. این درحالی است که به گفته مقام ناتو " طالبان مطمین اند و برای شرایط پس از آیساف" خودشان را آماده می کنند.
اظهارات نومید کننده ای از این دست، نشانگر سرخوردگی شدید غرب در ارتباط به جنگ افغانستان می تواند باشد. هرچند ممکن است این گونه اظهارات هم چنان به خاطر ایجاد نگرانی و ترس در افکار عامه جهانی به منظور جلب حمایت سریع آنها برای جنگ افغانستان نیز باشد.
شکی نیست که طالبان با گذشت هر روز و با استفاده از کمپاین گسترده خشونت و ترور، افکار عامه داخل افغانستان و جهان را تحت تاثیر قرار داده اند، اما تصوری که از طالبان در ذهن نظامیان و برخی از سیاستمداران غربی ایجاد شده است، یک تصور دروغین و کاذب می باشد. آنچه مهم است این که طالبان در افغانستان از حمایت گسترده مردمی برخودار نیستند. تاکنون در تمام نظر سنجی های که صورت گرفته، طالبان نتوانسته اند بیشتر از پنج درصد از حمایت مردم را از آن خود کنند. پس وقتی چنین است، دلیل ترس غرب از شکست در برابر طالبان چیست؟
باور عمده این است که حتا  بر فرض محال اگر نیروهای خارجی و دولت افغانستان در برابر طالبان نیز به صورت کامل شکست بخورند ، گروه طالبان قادر به تسخیر تمامی افغانستان هم مانند سال 1996 نخواهند بود. این مساله دلایل فراوان و بسیاری دارد. نخست این که ساختار  و روش مبارزه طالبان بر پایه خشونت، ترور و جنگ تنظیم شده است، به این خاطر طالبان حتا در صورت پیروزی قادر به ایجاد دولت حداقلی نخواهند بود، زیرا روش فکری و ساختار این گروه تنها در صورت قادر به تداوم است که جنگ و خشونت وجود داشته باشد. بنابراین اگر طالبان روزی به قدرت برسند در واقع همان روز، نخستین لحظه فروپاشی این گروه خواهد بود.
نکته دوم این است که متاسفانه اکثر نظامیان، سیاستمداران و تحلیل گران غربی از یاد می برند که در طول هشت سال گذشته افغانستان صاحب یک نسل جوان نسبتا با سواد، روشنفکر و آزاد اندیش شده است. در سال 1996 هنگامی که لشکر ترور و خشونت طالبان تا دروازه های پامیر رسید، دلیل آن این بود که چند نسل از روشنفکران و تحصیل کردگان افغان به دلیل تسلط حزب دموکراتیک،  یلغار ارتش سرخ و  پیروزی ویرانگر مجاهدین از کشور فراری شده بودند و مردم نیز به دلیل خستگی و نفرت از عملکرد مجاهدین راه را برای ورود طالبان به کابل و سایر شهرها فراهم کردند. در عین حال هشت سال گذشته فرصت خوبی بود که افغانستان مجددا صاحب یک طبقه ثروتمند هرچند نسبتا فاسد شد و این طبقه در عرصه های مختلف سرمایه گذاری کرده اند و در افغانستان حضور دارند. غرب نمی داند که با وجود نسل جدیدی از تحصیل کردگان، طبقه کوچک ثروتمندان و سطح پایین حمایت مردمی از طالبان، این گروه به هیچ صورتی قادر به تسلط مجدد در افغانستان نیست و اگر روزی و روزگاری هم برسد که دیگر نیروی خارجی نباشد و دولت افغانستان هم قدرت جنگیدن و مقاومت در برابر طالبان را نداشته باشد، غرب بداند که مردم افغانستان همان مردمی که در انتخابات شرکت کردند، همان مردمی که ضد افکار و عملکردهای بنیاد گرایانه، فاشیستی و تروریستی طالبان اند، در برابر طالبان مقاومت خواهند کرد و افغانستان درگیر یک جنگ فرسایشی و خونین داخلی خواهد شد ولی به طالبان اجازه تسلط مجدد بر سراسر افغانستان را نخواهند داد.
از سوی دیگر بخش عمده ای از کشورهای منطقه با روش ها و سیاست های طالبان مخالف اند و از تسلط مجدد آنها به هیچ صورت حمایت نمی کنند. تنها حلقاتی در سازمان استخباراتی پاکستان و ارتش آن کشور هنوز رویاهای دهه نود را در سر می پرورند و فکر می کنند که با خروج غرب از افغانستان یک بار دیگر قسمت عمده ای از قلمرو این کشور را تصاحب خواهند کرد و لشکریان بی سر و پای طالبان به توسعه قلمرو نفوذ خود تا آسیای میانه پیش خواهند رفت.
اما متاسفانه تحلیل گران و مقام های نظامی و سیاسی غرب به نکاتی که در بالا تذکر یافت توجهی چندانی ندارند. پاکستان هنوز یک متحد استراتژیک آنهاست و از ظرفیت موجود منطقه ای در برخورد با طالبان هیچ استفاده ای صورت نمی گیرد. در عین حال آنها از یک گروه فاسد، ناتوان و قبیله گرا در حکومت افغانستان حمایت می کنند. بی خبر از این که خطری که افغانستان را واقعا در شرایط حاضر تهدید می کند، نه طالبان و خطر تسلط مجدد آنان، بلکه بی توجهی به تقویت ساختارهای دولت در این کشور است. در این شکی نیست که همین حالا نیز غرب از دولت افغانستان حمایت می کند و آن را تقویت می کند، اما متاسفانه دولت افغانستان به خاطر فساد، قبیله گرایی و ناتوانی در تدوین استراتژی های موثر ملی با خطر جدید فروپاشی مواجه است. بنابراین اگر جامعه جهانی خواهان تقویت ثبات، صلح و نابودی تروریزم در این کشور است، باید نهادهای دولتی را در افغانستان حمایت کند و در پهلوی آن زمینه را برای ورود افراد و گروه ها به ساختارهای دولتی فراهم نماید که فاسد نباشند و به ارزش های اساسی و عمده حقوق بشری و دموکراسی تعهد داشته باشند.